Osman, 6 yaşında Erzincan’daki büyük depremde toprağın altından çıkarıldığında, ölüm onu ıskalamıştı. Fakat kader aceleci değildir; sabırla bekler. Yıllar sonra yakalandığı epilepsi hastalığı nedeniyle Osman’ın beyninin kıyısında sessizce büyüyen karanlık, yalnızca hücreleri değil, hatıraları da kemirmeye başlayacaktı. İnsan aklını bir anda yitirmez; önce kelimeler eksilir, sonra sesler yabancılaşır, en sonunda aynadaki yüz.
Bir adamın adı silindiğinde geriye ne kalır?
Bir sıfat, o sıfat Osman’ın adının önüne “Deli.” diye nakşedilmişti, oysa delilik bazen aklın değil, dünyanın ölçüsüdür.
Haksızlığa direnen, gururunu eğmeyen, sesini kısmayan her insan, bir gün o kelimenin gölgesine düşebilir.
Başında fötr şapkasıyla şehrin kaldırımlarını aşındıran o heybetli adam, bir sabah kendi zihninin sokaklarında kayboldu. Geriye, evin içinde büyüyen bir sessizlik kaldı.
Ve bir kadın.
Müzeyyen, gözyaşını çocuklarının gölgesine düşürmemeyi öğrenirken, aslında en ağır yasını yaşıyordu: Yaşayan birini kaybetmenin yasını, çünkü bazı ölümler mezara konulmadan önce başlar.
Bu roman bir çöküşün değil; yavaş yavaş bir silinişin hikâyesidir.
Bir insanın aklından eksilen her parçayla birlikte bir ailenin de eksilişinin hikayesidir.” dedi.
