Haber: Lerzan Göremen……Mayıs ayı, doğanın uyanışını müjdelerken bazı tarihler vardır ki baharın sevincine hüzünlü bir gölge düşürür. 6 Mayıs 1972 sabahı, Ankara Merkez Kapalı Cezaevi’nde yankılanan sessizlik, sadece üç gencin yaşamının sonlanması değil; koca bir kuşağın umutlarının ve ideallerinin tarihin sayfalarına mühürlenmesiydi.
Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan… Onlar, Türkiye’nin en çalkantılı dönemlerinde, tam bağımsızlık ve adalet şiarıyla yola çıkmışlardı. Bugün geriye dönüp bakıldığında, verilen kararların hukuki boyutu kadar, bu isimlerin halkın gönlünde kazandığı sarsılmaz yer dikkat çekicidir. Parkaları, postalları ve hiç eksilmeyen heyecanlarıyla Denizler; sadece birer siyasi figür değil, dürüstlüğün ve inancın birer simgesi haline geldiler.
Zaman geçiyor, kuşaklar değişiyor ancak 6 Mayıs’ın bıraktığı o buruk tat hiç değişmiyor. Gazetecilik, sadece bugünü kaydetmek değil; geçmişin adalet terazisini bugünün vicdanıyla yeniden tartmaktır.
Aradan geçen onlarca yıl, o sabahın yarattığı derin sessizliği bozamadı. Bugün onları anmak, sadece bir yas tutma biçimi değil; barışın, kardeşliğin ve tam bağımsızlığın kıymetini bir kez daha hatırlamaktır.Üç fidanın anısı önünde, tarihin ve vicdanın unutmadığı o kararlı duruşu selamlıyoruz.
